جاى تأمل دارد . همچنين از همان زمان تاكنون ، راجع به اقدامات اين متخصص كه باعث قلع و قمع اين مناره تاريخى و استوار از عالم وجود گرديد ، گفت‌وگوهاى ديگرى بر سر زبان‌ها افتاده است ؛ هر چند امكان دسترسى به حقيقت اين گفته‌ها يا برداشت‌ها ، تاكنون فراهم نيامده است . جز اينكه مناره عبد و مسجد جامع آن ، در دوران عثمانى و حتى در حال حاضر حقوق‌بگيران رسمى داشته و دارد ؛ بنابراين ، هزينهء آنها از كجا تأمين مىشود ؟ ما نمىدانيم . به هر حال ، اگر در اظهارات و گفته‌هاى روزانه مردم ، پرتويى از حقيقت وجود داشته باشد ، ناگزير بايد روشن شود و گرنه ، همانند خود مناره از عالم وجود ناپديد مىگردد و غير از جايى كه در زاويهء شمال شرق حائر مقدس ، اشغال كرده بود و همچنان با رنگ و ويژگى كاشىهاى متفاوت ، از دو طرف ديگر ممتاز و مشخص است ، چيزى از آن باقى نخواهد ماند . 5 . انديشهء گسترش صحن امام حسين ( ع ) از سمت مشرق امروزه انديشه و تفكّر به ظاهر تازه و جديدى پيدا شده كه در واقع ، كهنه و قديمى است و به پانزده سال پيش و روزى كه مناره عبد ( اين اثر تاريخى ) را ويران كردند باز مىگردد . اين انديشه به توسعهء صحن مطهر از سمت مشرق ، اشاره دارد تا دو ركن بارز در زاويهء جنوب شرقى و زاويهء شمال شرقى كه مناره عبد در آن قرار داشته است را بردارند . زيرا همچنان بر ديوار صحن ، با تفاوت رنگ و كاشى جديد كه در محل آن نصب شده ، با كاشى قديم كه در دو طرف آن به كار رفته ، ردّ پايى بر جاى نهاده است . اگر اين دو ركن را كه امروزه به عنوان هدف اصلى مدنظر است بردارند ، هرگونه اثر و نشانهء مناره مذكور به كلّى از بين مىرود و چنان مىشود كه گويى چنين چيزى در عالم وجود نبوده و هيچ كس آن را نديده است .